Bir noktadan sonra insan sadece işini değil, kendini de yormaya başlıyor.
Benim için bu nokta, uzun zamandır taşıdığım o “fazla yük” hissinin dayanılmaz hâle geldiği gündü.
Sürekli sorumluluk almak, her boşluğu kapatmak, eksikleri tamamlamak… Başta gurur vericiydi; “Güveniyorlar demek ki” diyordum.
Ama bir yerden sonra anladım: güven başka, yük başka.
Bir süre sonra, o yük beni yaptığım işten soğuttu. yöneticiliğe ilk adım olan şeflik görevimi bırakma kararı aldım. Dışarıdan bakanlar “radikal” dedi, kimisi “cesur”.
Belki ikisi de doğruydu. Çünkü bazen bir şeyi bırakmak, yeni bir şey kazanmaktan çok daha değerlidir.
Ve en önemlisi, kendi sınırlarını koruyabilmek de bir başarıdır.
İyi bir çalışan nasıl kaybedilir?
Çünkü bir çalışan gitmeye karar verdiğinde, aslında çoktan gitmiştir — sadece bedenini ofise taşımaya devam ediyordur.
İşte bu yazı, o “gitmeden önceki” sessiz süreçle ilgili.
